Jan Mankes, Geit
(Willem van Toorn)

Zo hoog in beeld staat ze dat wij van onder aan
een kleine helling naar haar kijken, een lage wal
tussen bosrand en veld. Drie berken staan
voor avondlijk land achter haar. Er zal

een huis nabij zijn. Een geurende stal
met herfstig hooi. Een vrouwenstem die haar roept.
Maar naar dit ander leven wil zij niet toe,
zij wil daar staan, voelend hoe de avond valt,

en louter wit zijn, tot haar oren toe
die net binnen de lijst passen. Haar ogen,
als van het meisje dat ze ook is, geloken
maar waakzaam onder de blik die zij vermoedt
van de onbescheiden kijkers die wij zijn.

1914. Haar aarde is niet de onze,
waar juist dit jaar het moorden is begonnen
dat ons laat bloeden uit miljoenen wonden.
Zij staat in onze droom van vrede. Zij kijkt ons aan.

(uit: Het stuwmeer, Amsterdam, 2004)
home tekenlog schilderijen ruimtelijk werk grafiek reprocitaat kunst kolom video/ audio fotografie tekeningen
contact