Bruggen-Mara

Meisje in een Mara verstorven
bij een schilderij van Pol Mara

Nic van Bruggen

Daar is de dag, liefje, de dag weer:
Mooi zijn nu, tussen het behang,
Het bad, het hagelwit van de ochtend,
Het schaamhaar, vol parfum en pijn nog.
(En eenzaam, uit haar vel van akwarel
Sluipt haar lachje naar de papieren
Spiegel, schamper van oksel tot oksel.)

Daar razen de uren, zilver en rozen,
Schemer en cellofaan. Haar gebaar
Verstilt. Bloemen steigeren om haar.
Zij leest de huiver van haar huid,
Visioen, het loden landschap lichaam.
(En langzaam, uit haar lijf van gouaches
Groeit, lijmend en strelend, de slijtage
Van zijde, slijm en koortsige ellende.)

Bruggen-Mara