Dubois-Greco

El Greco op Goede Vrijdag

Pierre H. Dubois

Een grauwe lucht verwisselt steeds van toon
en wordt door jacht na jacht uiteengereten.
De hemel schijnt door wolken somber-schoon.

Antieke tors door wind en weer vervreten
zo hangt, gestorven aan zijn kruis, Gods Zoon.
De blikken zijn aan ’t loden lijk geketend.
De woeste heuveltop maakt ook de hoon
wanhopig en gemarteld en onwetend.

En ‘k vraag waarom, als uit zijn eigen braaksel
de mens ten hemel staart, de kreet niet klinkt:
‘Dode Zoon Gods, zo vreeslijk is Uw raadsel,

dat door Uw dood – Uw eigen hulploos maaksel –
mijn hoop, gekoesterd door een diep instinct,
voortaan tot gruwlijk onrust wordt verminkt.’


zie ook: Vestdijk-Greco, Franquinet-Greco