Hagen-Monet

Désiré

Hans Hagen

een boot
om te schrijven
te wonen
zo'n boot zou ik willen
en dan drijven naar de kust
met alle winden mee
met Désiré van wie ik hou
zo graag met Désiré

na elke letter die ik schrijf
warm ik mijn handen aan haar lijf
na elk woord een zachte kus
na elke regel vijf
en aan het einde van de dag
wacht de avond
wacht de nacht

de zon zakt langs onzichtbaar touw
de lucht is wazig rood en blauw
en ik staar in vuur en vlam
vanaf mijn boot
naar Désiré
die ik naast mij zie
en in het rimpelend water ook

mijn hand aait zacht
haar spiegelhaar
haar wang, haar mond
haar oor
de zon ligt op het watervlak
en zakt er sissend door

zo'n boot zou ik willen
zo'n boot die stuurloos verder drijft
terwijl ik haar beschilderschrijf
langs oevers populieren
kragen ritselend riet
langs velden vol papaver
lelies, korenbloemen en zonnedauw
langs stemmen die je ver weg hoort
nooit ziet
vanaf de allerhoogste bergbron
tot de eindeloze zee
Désiré

en als de lucht betrekt
de wind zich opbolt voor een storm
het onweert dreun na dreun
als het bootje hobbelpaart
mijn pen alleen nog krassen maakt
dan haken wij ons in elkaar
zijn wij elkaar tot steun
deinen op een wilde maat
tot het bootje kreunt
Dé-si-ré

ik schilder haar in woorden
ik schrijf haar roze en blauw
in al mijn dromen waart ze rond
ik zie haar
tot het eerste ochtendlicht
de nacht verjaagt
de droom vervaagt
de boot nog stevig aan het touw
en Désiré
een fantasie
ik leg je vast
met inkt en verf
ik wacht
ik wacht op jou

Désiré is geschreven in opdracht van het Kroller-Muller Museum bij de tentoonstelling 'Met wijd open ogen ' (2000)

zie ook: Claes - Monet, Mooij - Monet
en de kunst kolom over Claude Monet

Hagen-Monet

Hagen-Monet

Hagen-Monet

Hagen-Monet