Lucebert-Maryan

de roker

 
in memoriam
de schilder maryan


Lucebert

rustig rokt hij en raakt op
de gordijnen niet uitgekeken
en niet op de matte mensen
dwalende in de vage straat

ook zijn vingers raken niet uitgepraat
met het bleke beest dat in hem bijt
maar waarnaar hij niet kijkt
zijn mooie ogen heeft hij in zijn zak
die zijn de hemel kwijt

alleen de tanden van de blinde tijd
laten een spoor van barsten
achter op de kwetsbare huid
van kleine dierbare dingen
zodat ook daar rondom ondragelijk
vele bleke dieren zich verdringen