Meesverwey-Vinci

Mona Lisa

Mea Mees-Verwey

Het raadsel dat mij tart van achter je ogen
de vraag, die m’ uitdaagt om je smalle mond,
doen mij je ziel, zo je die hebt, niet kond:
vrouw ben je, maar zo koud en onbewogen.

Mijn straal naar ’t doel heb je stil afgebogen:
ik vat niet, waar je wezen is gegrond.
mijn tinten heb ’k verdiept, contouren afgerond,
maar al mijn zwoegen bleef onvruchtbaar pogen.

Je bent jezelf een raadsel en een vraag:
je weet niet wat je wilt, tot wie je wenden.
En wie hun warme liefde je bekenden,
Stoorde je glimlach, aarzelend en traag.
Zo ik een gloed je beeltnis uit laat zenden,
Is dat een antwoord, dat ik in mij draag.

zie ook Freddy de Vree en Adriaan Morriën

Meesverwey-Vinci

Meesverwey-Vinci

Meesverwey-Vinci