Roggeman-Goya-02
Francisco Goya 'Casa de Locos'

Het oog van de schilder

Willem M. Roggeman

Het landschap ligt verstijfd
onder een dun laagje vernis.

Wat is dan de werkelijkheid?
De chaotische versie van wat
de schilder heeft geordend.
In dit stilleven zoekt hij
vruchteloos naar een mens,
hij vindt alleen een hoopje kleren
in een hoek van het atelier.
Want waar het leven is verstild
raakt het model gauw vermoeid.
En na urenlang naakt stilstaan
smaken haar lippen naar frambozen.

Op de spiegel schildert hij
bovenop zijn spiegelbeeld
zijn zelfportret.

Met bruine vingertoppen omklemt hij
de sigaret waaraan hij behoedzaam zuigt
waarna hij de rook langzaam uitademt,
zodat hij blauw walmend over de spiegel
rimpelende golfjes veroorzaakt.

Ik schilder mijn portret,
dus besta ik, zegt hij filosofisch.

Alles valt stil binnen het beeld, valt
geluidloos binnen het bereik van het oog.

De schilder mengt de kleuren op zijn palet
en schenkt de wereld zijn perspectief.
Met de steel van zijn penseel
meet hij de vlakken tegen elkaar af.
De lucht weegt zwaar bovenop het land.

Elke leegte in de wereld
vult hij op met een kleurvlak.
Hij opent een raam en
het begint hard te regenen
binnen in het huis
Terwijl buiten de zon schijnt.

Een muur splijt open en vertoont
de voortdurende verandering van het licht.

De kamer schuift in elkaar.
De wereld ook. Tot binnen de afmetingen
van het schilderij.

Ja maar, wat stelt het voor?
Het schilderij gaat nergens over
behalve over het schilderij.
Wat daar geverfd staat
stond al jaren afgebeeld
in het oog van de schilder.
Alleen e werkelijkheid
valt nu nog te verzinnen.

Roggeman-Goya-02
Francisco Goya 'Powder production in the Sierra de Tardienta'