Schierbeek-Rembrandt

Rembrandt van Rijn 'Aristoteles peinzend bij een borstbeeld van Homerus'

r van r te a

Bert Schierbeek

Voor Antonio Saura

Rembrandt van Rijn
stond alleen (en
verarmd)
voor zijn huis
(wat eens het zijne was)
en keek om zich heen
'een woestijn'
dacht hij

en zijn mijn ogen
                                                                                                                                   zo oud dat ik niets
                                                                                                                                   meer zie en alles
                                                                                                                                   leeg is?

Geen mens te zien
en ik heb ze allemaal
gekend en men zegt Maupi
die had mij ook al ver-
kocht, maar toch

hoor ik:
            die woont hier niet
            meer die hep zijn chansa
            in de volledige Caransa
            gepakt

 

en dan zeg ik
R. van R.
Niets meer: ik kijk in de richting
                       Nieuwmarkt en dat is
            niet moeilijk...
                        ik kijk door alles heen
                        door één groot venster
                               één verschrikkelijke deur
                                (er is geen vried meer over
                                       en ook geen tulband met pak)

Op de rondvaartboten hoort hij
zijn naam en ook in 't museum
hij was er nog eens gaan kijken
en dacht 't is goed dat ze d'r
hebben gewassen, vroeger deden we
dat niet zoveel Hendrikje en ik

R. van R. schudt zijn hoofd
en hoort
(terecht)
temidden van een zonsondergang
een gezang:
                                            wat is er zo lastig
                                   in een stad
                                                  waarin minder lastig
                        zijn
                                          dan de meesten
                           is het
                                                 dat de meesten niet
                         zien
                             dat zij
                                           zonder minder
                             nooit
                                             de meesten zijn

en door de
gaten van 't geweld
van 't geld
daalt de zon in een
gloeiende spiegel en voelt
hij zijn ouderdom R. van R. en
verrimpelt en smelt en
worden zijn ogen zonnen
en zijn hoofd een zéér grote traan

waarin nog éénmaal de
stad en wat ze had
(hij ziet het)
en wat er bijkwam
en verlaat dit stelsel
voorgoed.

Schierbeek-Rembrandt
Rembrandt van Rijn 'Hendrickje Stoffels' (Louvre - Parijs)