Vree Vinci

Mona Lisa

Freddy de Vree/ Leonardo da Vinci

Te lang heeft de schilder haar opgeroepen
in dit bezworen landschap dat haar vreemd is
en dat ze nooit verlaten heeft, nooit verlaten zal,
nooit bewandelen zal.
Langzaam bij lege paden
waakt zij over haar vreemde eenmalige naam.

Haar spiegel zijn wij. Haar lach
(een gave, gift, een ziekte?)
richt zich tot wat zij waarneemt voorbij ons.
Wij die ogen hebben zijn voor haar leeg
als voor een dove een salon van kristal waarin
een harp wordt
betokkeld.

Zo gezeten op een loden wereld die bol is en tolt
(het is twintig over vijf in de handen
waarmee ze haar loomheid roerloos vergrendelt)
bewaakt ze de herinnering aan stilstand en stilte.
Schrijven is zilver, wissen is goud.

zie ook Mees-Verwey/Vinci en Morriën/Vinci

Vree Vinci

Vree Vinci

Vree Vinci