In deze rubriek treft u op iedere pagina een gedicht aan die ikzelf heb geschreven plus een of meer reproducties. De gedichten gaan over een kunstwerk of kunstenaar. Ik reageer op wat ik waarneem, de waargenomen kunstwerken zijn echter niet eenduidig. De beleving is subjectief. Wat ik waarneem roept beelden op die vooral met mijzelf te maken hebben. 
 
 

 

 


 

 

 

bedtime puppetry
in a lily-white idyll she inspects me with her inscrutable
eyes half-curtained behind the cascade of falling hair
 
her musing unknowable to me, spring words
like flowers powder the wind with her secrets
 
they are women of the same harvest they know pain and
they know joy and all the selflessness that was required
 
from my anonymity I smile at them, a drop of ink
in this emerald vastness, spring passes spring returns
 
 
bedtijd poppenspel
in een lelieblanke idylle, half gesluierd, nemen haar
ondoorgrondelijke ogen me op, achter een waterval
 
van haar blijven haar mijmeringen onkenbaar
voor mij, woorden als bloemen poederen de wind met hun geheimen
 
het zijn vrouwen van dezelfde oogst ze kennen dezelfde pijn
dezelfde vreugde en alle onzelfzuchtigheid die nodig is
 
vanuit mijn anonimiteit glimlach ik naar hen, een druppel inkt
in deze smaragdgroene uitgestrektheid, lente komt en lente gaat
 
 
睡前木偶戏
百合色的田园牧歌中,
她看着我,
如瀑的秀发,半遮着——
神秘的眼睛。
 
她的思虑,是我无法触及的未知,
泉水般的语言,
像随风而纷飞的花瓣,
承载着她的秘密。
 
她们是丰收的女神,
她们知晓痛苦与欢愉,
深谙那背后的私心。
 
一个无名的我,
朝着她们微笑,
像那无边的翠色中,
晕开的一滴墨水,
随着春去春回。