In deze rubriek treft u op iedere pagina een gedicht aan die ikzelf heb geschreven plus een of meer reproducties. De gedichten gaan over een kunstwerk of kunstenaar. Ik reageer op wat ik waarneem, de waargenomen kunstwerken zijn echter niet eenduidig. De beleving is subjectief. Wat ik waarneem roept beelden op die vooral met mijzelf te maken hebben. 
 
 

 

van Gogh - 'Amandelbloesem'

 

niets kan ons bevrijden

 

What is to give light must endure burning.
Viktor E. Frankl

 

amandelbloesem in een nog koude
lente het landschap van lakwerk
porselein en prentkunst bestaat slechts
in zijn droom van de Provence
 
schildert hij verfijnde Japanse houtsneden
in een weerbarstig persoonlijke stijl
opzoek naar een eigen perspectief
vertrouwend op zijn intuïtie
 
met het lef te improviseren
vangt hij als Prikkebeen de
uitgesproken heldere kleuren
 
op zijn altijd bewegende
doeken             niets vastzettend
wordt hij opgenomen in alles

 

van Gogh - 'Ijsvogel'

 

Engelstalige bewerking (zeker geen vertaling) van dit gedicht/ English editing (certainly not a translation) of this poem:

nothing can free us

 

What is to give light must endure burning.
Viktor E. Frankl

 

almond blossom in a still cold
spring the landscape of lacquer work
porcelain and woodblock prints
exists in his dream of the Provence

he paints refined Japanese woodcuts
in his unruly intimate style
seeking for a personal perspective
relying only on his intuition

with the courage to improvise
the butterfly-catcher collects
the clearly defined colors
 
on his ever-moving canvas
where nothing is consolidated
he is absorbed in everything


 

van Gogh - 'Mensen op de brug'