Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

Geuren van de lente *

Chris den Engelsman

Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

proloog

een betel kauwende wellustige monnik
schrijft vijf heilige schriftrollen boordevol

met vissen en spinnen, van liefde, leven,
dood, samsara, het universum voorbij

de kleuren, had ik maar geleerd
om te zien zonder te kijken, nog zijn

mijn ogen verblind door het rode stof van
de vijf rijken en vormen van mijn zintuigen



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung

lentefestival

soms vind ik mezelf terug in maanverlichte tuinen
sterfruit etend en kijkend naar vallende engelen

draken komen hier om te sterven, vorm slokt leegte op, ruimte
verslindt vorm, overal blijven fragmenten van mezelf achter

tevreden drinkt een baby meisje aan de borst van haar
moeder, beiden vrolijk en vol vertrouwen over hun lot

waardig beschermd door hun dode voorouders
geef ik hun een zilveren munt voor aardse tegenslag



Tran Nguyen Dung


Tran Nguyen Dung

in een muziektuin

meisjes in traditionele ao dai-jurken drinken thee uit
blauwe en huidblanke transparant porseleinen kopjes

vingers verweven met de snaren van de lange citer
en peervormige luit, als speelse katjes, hun hele

geschilderde leven in een lied, als marionetten aan
de penselen van de schilder, voorjaarsbloemen plukkend

van de dan tranh, sprekend in zes muzikale tonen, klanken
als woorden kunnen heel verschillende dingen betekenen

Tran Nguyen Dung

Tran Nguyen Dung

de witgekalkte geur van bloemen

lippenstift droog, poeder vervaagd, vertel de bloemen
meisjes niet op het graf van Hô Xuân Huong te stappen

voorjaarsbloesems doorweven de ochtendlucht met hun aroma's
de tienduizend dingen worden gevormd in harmonie

stijl zwart haar tot aan hun middel fijn als zijde, soepel
als onze gedachten op een lentebriesje, zoeken ze Duyên

de voorbestemde band van liefde die vele incarnaties duurt,
onvermijdelijk vinden de geliefden elkaar in het westelijke paradijs



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung

voorjaar in het boudoir

waar beginnen onze verhalen en eindigen andere
jij, ik,
één geen twee, geen verschil, geen was, alleen is

in schilderij en herinnering leven we in gescheiden werelden
tussen ons slechts de potlood-dikke lijn van onze intenties

verwonderd
over zoveel spirituele veerkracht rest ons
alleen de poëzie, zelfs op deze zachte lenteavond

blijft de poort van grote synthese gesloten en weerspiegelt
de vijver van hemelse helderheid slechts de wolken



Tran Nguyen Dung


Tran Nguyen Dung

bedtijd poppenspel

in een lelieblanke idylle, half gesluierd, nemen haar
ondoorgrondelijke ogen me op, achter een waterval

van haar blijven haar mijmeringen onkenbaar
voor mij, woorden als bloemen poederen de wind met hun geheimen

het zijn vrouwen van dezelfde oogst ze kennen dezelfde pijn
dezelfde vreugde en alle onzelfzuchtigheid die nodig is

vanuit mijn anonimiteit glimlach ik naar hen, een druppel inkt
in deze smaragdgroene uitgestrektheid, lente komt en lente gaat

Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

epiloog

volgens de natuur is leven lenen en sterven
teruggeven, dit is de essentie van de

eeuwige Lente, een voor een kan alleen de boot
van mededogen ons naar de andere oever brengen,

in de parelglans van de volle maan is intimiteit het
kruid van de liefde, vertrouwen haar water en mest

spelend met de rozenknoppen van onze
mala wachten we tot het gras licht geeft

 

 

 

English editing - certainly not a translation - of this poem:

Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

Scents of Spring*

Chris den Engelsman

Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

prologue

a betel chewing lustful monk pens
down five fortune scrolls brim-full

of fishes and spiders of love and life,
death and samsara, the universe

beyond the colours, if only I had
learned to see without looking, as it is

my eyes are blinded by the red dust of
the five realms and forms of my senses



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung

spring festival

some nights I find myself in moonlit gardens
eating star fruit and facing falling angels

my dragons come here to die, form eats emptiness
space swallows form, leaving bits of myself behind

a pink baby girl feeds at her mother’s breasts
both cheerful and
confident about their fate

already solemnly protected by their death ancestors
I hand them a round coin with square hole against the ill winds



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung

in a musical garden

girls in traditional ao dai dresses drinking tea from
blue and skin pallid cups of transparent porcelain

fingers interlacing with the snares of long zither
and pear-shaped lute, like kittens playing spring games

their entire
painted life in a song, like puppets on
the brushes of the painter, picking sound flowers

from the dan tranh, speaking in six musical tones,
sounds like words can mean vastly different things



Tran Nguyen Dung

Tran Nguyen Dung

the whitewash fragrance of flowers

lipstick dry, powder faded, please tell the flower girls
not to step on the grave of Hô Xuân Huong, spring

blossoms ribbon the morning air with their aromas, all
the myriad things are shaped in harmony, a main of

straight black hair spilling down to her waist, fine as
silk, supple as thoughts on a spring breeze, they seek

Duy
ên, the predestined bond of love that lasts many incarnations
before, inevitably, the lovers meet in the western paradise



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung

spring afternoon in a boudoir

where do our stories begin and others end, you
me, one not two, no difference, no was, only is

n painting and memory, we live in separate worlds
between us only the pencil thick line of our intentions

marvelling at spiritual resilience only our poetry
lasts, even in this gentle spring afternoon

the gate of great synthesis remains closed and
the pond of heavenly clarity reflects merely clouds



Tran Nguyen Dung


Tran Nguyen Dung

bedtime puppetry

in a lily-white idyll she inspects me with her inscrutable
eyes half-
curtained behind the cascade of falling hair

her musing unknowable to me, spring words
like flowers powder the wind with her secrets

they are women of the same harvest they know pain and
they know joy and all the selflessness that was required

from my anonymity I smile at them, a drop of ink
in this emerald
vastness, spring passes spring returns

Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

epilogue

according to nature to live is to borrow to
die is to give back, the essence of the Golden

Spring beyond, one by one only the boat of
compassion can bring us to the other shore,

in the pearl luster of the full moon, intimacy is the
herb that seasons love,
trust her water and fertiliser

playing with the rosebuds of our mala
we wait for the grass to give light



Tran Nguyen Dung
Tran Nguyen Dung (detail)

* De titel is afgeleid van de naam van de Vietnamese dichteres Hô Xuân Huong (1772 - 1822), wat ‘geur van de lente’ of ‘de lente essentie’, zoals in parfum, betekent.

De schilderijen die mede de inspiratiebron waren voor de gedichten zijn van de Vietnamese schilder Tran Nguyen Dung (Hanoi, 1942)

* the title is derived from the name of the Vietnamese (female) poet Hô Xuân Huong (1772 - 1822), her name meaning ‘scent of spring’ or ‘spring essence’ as in perfume.

The paintings that were a source of inspiration of the poems are by the Vietnamese painter Tran Nguyen Dung (Hanoi,1942)